پلوتو

پلوتو:

در 23 مارس 1930 پس از کشف پلوتو، به مدت 73 سال تا قبل از کشف سیاره ی ub313 2003، پلوتو به عنوان آخرین عضو از خاندان منظومه شمسی به حساب می آمد. عضوی که آرام و بی صدا به همراه سه قمرش در کمربند کویپر به دور خورشید می گردد. البته پلوتو از نعمت نور خورشید محروم است زیرا نور باید فاصله 6 میلیارد کیلومتر را طی کند. پس بدون شک خورشید از پلوتو همچون ستاره ای کوچک و کم فروغ دیده می شود. عده ای از دانشمندان این نظریه را مطرح کردند که پلوتو و تریتون زمانی هر دو قمر های نپتون بوده اند و حرکت مستقیم داشتند و رویارویی نزدیک این دو باعث دفع پلوتو (تبدیل شدن به سیاره ای مستقل) و معکوس شدن جهت حرکت تریتون شده است.

پلوتو از نوع سنگی یخی بوده است و فاصله ی آن چنان زیاد است که تلسکوپ فضایی هابل آن را به سختی می بیند. پلوتو در حاشیه خارجی منظومه ی شمسی قرار دارد و چنان از خورشید دور است که باید سطح آن را سرد و بی روح خواند. اتمسفر رقیق آن از جنس نیتروژن و متان است که احتمالا در فصل زمستان یخ می زند و به صورت برف آبی کم رنگ می بارد.

پلوتو با دمای 240- درجه ی سانتیگراد از هر جای دیگری برای ما آدمیان نا مناسب تر است. پلوتو هر 153 ساعت یک بار به دور خودش می چرخد و دوره ی انتقالی آن به دور خورشید (نجومی 248/4 سال) و هلالی (367 روز) است پس هر یک سال آن برابر 248 سال ماست.